غزلیات
از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۳۱
مگو کسی بمن خاکسار می ماند بروی آب ز عکسم غبار می ماند محیط عشق همه آب زندگیست، مترس کسیست غرقه که او در کنار میماند برا…
غزل شمارهٔ ۳۳۲
زیوری از داغ مرد عشق را بهتر نبود کعبه دل را به از وی حلقه ای بر در نبود فیض بخشی سربلندی آورد بنگر که شمع تا دم آخر سرش…
غزل شمارهٔ ۳۳۳ - در مدح شاهجهان
دل را کی آن طاقت بود کز فکر جانان بگذرد با یک جهان لبتشنگی از آب حیوان بگذرد من راه هجران را بخود هرگز نمی دادم ولی آتش…
غزل شمارهٔ ۳۳۴
نه به می گرد کدورت از دل ما میرود غم ازین ویرانه هم از تنگی جا میرود بر میان نازکت اندیشه نتواند گذشت راه باریکست پایش…
غزل شمارهٔ ۳۳۵
در شکار دل ما دام دگر می باید دانه صید فریبش زشرر می باید عشق بر مائده غیر از تن بیسر نفشاند زانکه بر خوان بلا کاسه ز سر…
غزل شمارهٔ ۳۳۶
دل بیهده افغان ز تو ناساز ندارد چون شیشه که تا نشکند آواز ندارد این عیب بگیرائی مژگان تو ماند از رفتن اگر اشک مرا باز ند…
غزل شمارهٔ ۳۳۷
پرپیچ و تاب و تیره بی امتداد بود این زندگی که نسخه ای از گردباد بود دل از سر امید اگر برنخاستی جا تنگ بر نشستن نقش مراد …
غزل شمارهٔ ۳۳۸
کی آن صیاد بیپروا پی نخجیر میگردد که دایم در رهش صد صید از جان سیر میگردد صبوری چون ز حد بگذشت کاری رو نمیآرد که دار…
غزل شمارهٔ ۳۳۹
دارم آن سر که اگر در ره دشمن باشد چون سر شیشه می عاریه بر تن باشد حرص از طول امل تا بکمندت نکشد باید این رشته بکوتاهی سو…
غزل شمارهٔ ۳۴۰
کی بود سرگشتگی ها را دل از سر واکند خویش را دیوانه یک شهر و یک صحرا کند پا اگر فرسود شاید دستگیر تن شود همچو نقش بوسه در…