غزلیات
از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۲۹۱
نه ز می هرجا تنکظرفی که برد از پا فتاد آنکه لاف پهلوانی زد هم از صهبا فتاد گردباد از سیر صحرا پای در دامن کشید نوبت هام…
غزل شمارهٔ ۲۹۲
هر زخم که خدنگ تو زیب نشان شود چشمی دگر براه خدنگت عیان شود یارم بخشم رفته اگر عمر رفته است چندان نمی رود که ز چشمم نهان…
غزل شمارهٔ ۲۹۳
غبار کوی تو گر توتیای دیده شود بهرچه چشم گشایم بهشت دیده شود بغیر من که ببزم وصال راهم نیست کسی ندیده که پروانه پر بریده…
غزل شمارهٔ ۲۹۴
ای که تو دلتنگی، از گریه دلت وامیشود تنگنای عشق زین خمخانه صحرا میشود هر کرا توفیق عیبِخویشبینی دادهاند بعد مردن بر…
غزل شمارهٔ ۲۹۵
خط چون سپاه حسنِ تو را صف شکن شود ریشِ تو مرهمِ دلِ پرداغِ من شود ابرو به گوشه ای رود از ملک دلبری چشمی که بود میکده، بی…
غزل شمارهٔ ۲۹۶
سیل را درس روانی گریهی ما میدهد شوربختی، اشک ما تعلیم دریا میدهد روزگارم سربهسر از تیرهروزی یک شب است وعدهی وصلم چ…
غزل شمارهٔ ۲۹۷
بلب از شوق پابوس تو جان ناتوان آمد چنان آسان که گفتی حرف از دل بر زبان آمد تو بی پروا ندیدی تا هما بر استخوان ما ندانستی…
غزل شمارهٔ ۲۹۸
با آن رخ شکفته چون عزم گلستان کرد در زیر بال بلبل گل روی خودنهان کرد مانند شیشه می بی گریه پیش ساقی حرفی نمی توانم از در…
غزل شمارهٔ ۲۹۹
مرنج از کس که هر محنت که آید زآسمان آید همه تیر حوادث از کمان کهکشان آید بلا هم پا بیفشارد چو جان سختانه پیش آید که پیکا…
غزل شمارهٔ ۳۰۰
چشم بدمست تو چون عربده بنیاد کند بدلم هر مژه را خنجر جلاد کند رحم در عالم اگر هست اجل دارد و بس کاین همه طایر روح از قفس…