غزلیات
از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۷۱
گاهی از خاک درت مرهم به زخم ما ببند اینچنین مگذار ما را یا رها کن یا ببند حفظ بیبرگی به از سامان کن ار وارستهای خانه ا…
غزل شمارهٔ ۱۷۲
هر کس بتو دلربا نشیند بسیار ز خود جدا نشیند همچون هدفم سفید شد چشم تا ناوک تو بجا نشیند از بس تنگست بزم وصلت جا نیست که …
غزل شمارهٔ ۱۷۳
از هجوم خط دلی باطره پرفن نماند مور چندان شد که آخر دانه در خرمن نماند مرغ گیرائی ز دام زلف او پرواز کرد ناوک اندازی آن …
غزل شمارهٔ ۱۷۴
زآن همه صبر و سکون ، در دل کفِ خوناب ماند کاروان ما بجای آتش از وی آب ماند آه اگر آتش بدل زد اشک در کار خودست گر بسوزد خ…
غزل شمارهٔ ۱۷۵
مرا همیشه مربّی چو طالع دون بود ترقّیام چه عجب گر چو شمع وارون بود همیشه اهل هنر را زمانه عریان داشت فسانهایست که خُم…
غزل شمارهٔ ۱۷۶
بوقت گرسنگی نفس دون گدائی کرد چو یافت یک لب نای دعوی خدائی کرد گره گشاد ز کارم که سخت تر بندد جز این نبود فلک گر گره گشا…
غزل شمارهٔ ۱۷۷
طره ات گر ز دلم صبر چنین خواهد برد گریهام شکوه زلف تو به چین خواهد برد صاف میخانه ایام بود در ته خم غم دل را نفس بازپسی…
غزل شمارهٔ ۱۷۸
دولت به ملک عشق به هر سر نمیرسد سر تا بریده نیست به افسر نمیرسد جایی که عارضِ تو به دعوی طرف شود میراث آینه به سکندر ن…
غزل شمارهٔ ۱۷۹
زان رخنه ها که تن را از ناوک جفا شد در دشت استخوانم دام ره بلا شد تا دیده توقع از روزگار بستم در چشمم از غباری بنشست توت…
غزل شمارهٔ ۱۸۰
خوش آنکه لاف هنر پیش بی هنر نزند اگرچه برق بود طعنه بر شرر نزند بچاره دست مزن در بلا که شصت قضا نشان غلط نکند، تیر بر سپ…