رباعیات

از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۰۵

شعر

فهرست اشعار

جویا! دیدی که آن نگار بی‌درد هرگز به محبت دل ما شاد نکرد گرمی ز دل سخت بتان چشم مدار زنهار مکوب بیش از این آهن سرد

با آنکه فتاده ام به راهش چون گرد یکبار به سهو هم مرا یاد نکرد هی هی چه بلا شوخ دل آزار است او الله چه بی مروت است آن بی‌…

فریاد و فغان ز جور نفس بی‌درد نامرد به من چه دشمنی‌ها که نکرد بر روی ز بس غبار خجلت دارم گردد چون رنگ بر رخم خیزد گرد

هر کس به دروغ خویش را بگمارد کذب از روش کلام او می‌بارد در عین دروغ گفتنش مکث کند ضیق‌النّفسی چو صبح کاذب دارد

حرصت ای شیخ ذوق بریان دارد دندان نه و میل خوردن نان دارد می جاوی نان چو آسیا در شکمت گویا فم معدهٔ تو دندان دارد

آن کس که به کُدیه روزگارش گذرد در روسیهی لیل و نهارش گذرد عار از طلب آن را که نباشد چون ماه از کاسهٔ همسایه مَدارش گذرد

پهلو تهی از صوفی خر باید کرد یعنی اندیشه از خطر باید کرد از شیعه صوفیست سگ سنی به کز دشمن خانگی حذر باید کرد

دل غیر تأنی به صفایی نرسد از بیتابی به مدعایی نرسد شبنم که رسد به مهر از نرم روی است از گرم روی شرر به جایی نرسد

از رنجش او دلم مشوش باشد بی‌طاقت و ناصبور و ناخوش باشد از جوش فسردگی شود بسته چو شمع سرچشمهٔ اشکم ار ز آتش باشد

دل چند به فکر باغ و مسکن باشد آخر چو مآل کار مردن باشد چون هست فنا لازمهٔ هستی تو این آمدنت دلیل رفتن باشد

۵/۱۱