رباعیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۱
بی نالهٔ زار کی دعا منظور است آه بی عجز از اثر بس دور است با قامت خم تیر دعا سخت رساست از قوت ضعف این کمان پر زور است
شمارهٔ ۲۲
انسان که ز جسم طوطیی در قفس است در آمدن و رفتش الله بس است از موج نفس شیشه ز هم میپاشد با آنکه بنای صنعتش بر نفس است
شمارهٔ ۲۳
داغت حتی ای شمع دلافروز خوش است مژگان توام خدنگ دلدوز خوش است هست ار به گلویت اثر سوختگی رمزی است که معشوق گلوسوز خوش اس…
شمارهٔ ۲۴
انسان یا ابله است یا بی باکست کاندر طلب دنیی دون چالاک است منعم که چو گردباد بالد بر خویش اسباب بزرگیش خس و خاشاک است
شمارهٔ ۲۵
ای خواجه که بسیار خوری چون تو کم است بطنت چو دهل ز پای تا سرورم است در سیری از گرسنگی می نالد هر آرغ تو نالهٔ درد شکم اس…
شمارهٔ ۲۶
نواب کزو رواج جود و کرم است سرهای سران پیش بزرگیش خم است در سایهٔ عدلش همه را آرام است جز من که مرا دوری از آن در ستم اس…
شمارهٔ ۲۷
کان کرم است و منبع احسان است سردار جوانان و سرمردان است قوس فلک امروز به تأیید خدای در قبضهٔ قدرت خدائی خان است
شمارهٔ ۲۸
هر کس به تکلفات دل باخته است خود را به عجب بلای انداخته است بی ساخته از ساختگی بیزارم بی ساختگی به طبع من ساخته است
شمارهٔ ۲۹
ای حرص ترا رهبر هر در شده است بی آرامیت بس مکرر شده است یکدم بنشین که ته نشین گردد درد این آب زلال پر مکدر شده است
شمارهٔ ۳۰
عقلت ای شیخ بر ریا افزوده است در چشم تو هر زشت نکو بنموده است شیطان تو عقلیست که در سر داری بر گنبد ستار تو دیو آسوده اس…