غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۶۹۱
قهقهه خنده مرا در غم او ناله بود جام سرشار به لب ساغر تبخاله بود نه همین اشک به چشمم شده چون آینه خشک آه در دل گره از بی…
شمارهٔ ۶۹۲
با همه اعضا مرا چون ابر گریان ساختند همچو شاخ گل سراپای تو خندان ساختند شکرین لعلت ز موج آب حیوان ساختند نقل دندان ترا ا…
شمارهٔ ۶۹۳
اشک ما موج شراب دل بود آه ما دود کباب دل بود خالهای عارض او جا به جا نقطه های انتخاب دل بود سرمه و خال است باب چشم و روی…
شمارهٔ ۶۹۴
هر که چون صبح خودنمایی کرد پیرهن بر تنش قبایی کرد عشوهٔ لاجوردیی که تراست رنگ روی مرا طلایی کرد چون توان دید ماه را کامش…
شمارهٔ ۶۹۵
در این زمانه کسی نیست رو به من خندد مگر به روی دلم چاک پیرهن خندد چو گل به باد دهد ساز و برگ هستی را به هرزه هر که در ای…
شمارهٔ ۶۹۶
آتش آهم ز بس گلزار بی نم می شود برگ گل سنگ ته دندان شبنم می شود هر کرا در عین اقبال است چشمی بر زمین چون مه و خورشید چ…
شمارهٔ ۶۹۷
با چمن دوش به شوخی چه اداها میکرد غنچه را باد سحر بند قبا وامیکرد شوخی دختر رز دیدهٔ معنیبینم در پس پردهٔ رنگ تو تماش…
شمارهٔ ۶۹۸
کدامین شب به خواب آن روی خندانم نمیآید که دریاهای خون از چشم گریانم نمیآید مگر زد برق آهم کاروان اشک خونین را که عمری …
شمارهٔ ۶۹۹
وای بر دیده اگر محو بدایع نشود بر دل افسوس که حیران صنایع نشود بر ندارد هوست تا زخودآرایی دست حسن کردار تو مقبول طبایع ن…
شمارهٔ ۷۰۰
اشتیاقم جام می را جان تصور می کند هر خمی را چشمهٔ حیوان تصور می کند در غم عشق آنکه دندان بر جگر افشرده است خون دل را نعم…