غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۹۱
ساقیا رحمی بر احوال من افتاده کن اینکه خونم می کنی در دل به جامم باده کن جز زمین را بهره ای نبود ز ابر نوبهار خاک ره شو …
شمارهٔ ۹۹۲
حیف باشد واله دنیای دون پرور شدن قطره در حبس ابد مانده است از گوهر شدن شکر کن بر ناتوانیها که می یابد هلال منصب حسن کمال…
شمارهٔ ۹۹۳
خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن به سویت افتقار از غیرت استغنا کرامت کن به مقصد میرساند هرکسی را لطف از راهی مرا هم ف…
شمارهٔ ۹۹۴
به خود بست آنکه ز آب و تاب خود چون گوهر غلتان بود سرگشتهٔ گرداب خود چون گوهر غلتان ز بس از ترک خواهش آبرو گردآوری کردم ر…
شمارهٔ ۹۹۵
چشم بد دور آفتاب می نماید بر زمین هر کجا نقش کف پای تو افتد بر زمین تا به کی تن پروری سازی شعار خود، که گرد هر قدر گردد …
شمارهٔ ۹۹۶
پرند بوی گل پیراهن او هوای صبح گرد دامن او گلی دارم که از جوش نزاکت کم از چیدن نباشد دیدن او به بوی گل قسم بیرون میارید …
شمارهٔ ۹۹۷
ریخت مژگانت که ویرانی بود آباد ازو یک بغل چاکم به رنگ غنچه در دل داد ازو بسکه با درد فراق دوستان رفتم به خاک تربتم را گر…
شمارهٔ ۹۹۸
گلستان بیبر رویی به زندان میزند پهلو گل از هر خنده بر چاک گریبان میزند پهلو چه غم گر دامنم شد زرق خارستان این وادی که…
شمارهٔ ۹۹۹
بسکه نرم و صاف باشد سربسر اعضای او همچو کفش افتد برون رنگ حنا از پای او شوخ بیباکی که دنبال دلم افتاده است فتنه چشم، آشو…
شمارهٔ ۱۰۰۰
جواب ناله ام را کی دهد چشم سیاه او که سنگ سرمه باشد کوه تمکین نگاه او علو همت آن کس را که دارد گرم زرپاشی جهان چون پنجهٔ…