رباعیات

از مجموعه اشعار جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۲۲

شعر

فهرست اشعار

در باغ شدم قصد سوی می کرده جام می لعل را پیاپی کرده گل را دیدم ز آب رعنایی خویش از شرم تو سرخ گشته و خوی کرده

گه تاب سر زلف مشوش میده گه عشوه این جان ستمکش میده با ما سر راستی نداری شاید باری به دروغ عشوه خوش میده

دلدار کمان دلبری کرد به زه وافکند بگرد مه بر از مشک زره در عهد خود و پشت من آورد شکست بر کار من و زلف خود افکند گره

از بسکه همیکنم بشب ناله و آه بر چرخ سیاهشد ز آهم رخ ماه این خود چه دلست که برمنش رحمت نیست من بنده آن دلم زهی سنگ سیاه

جانا تو چنین بجنگ با من زچه گر دوست نئی رواست، دشمن زچه بی هیچ سبب کشیده دامن را در خون من سوخته خرمن زچه

در لطف به نکته سخن می مانی در کینه به مهر تیغ زن می مانی در پرده دری به اشک من می مانی در نیکویی به خویشتن می مانی

گر دسترسی به سیم و زر داشتمی با وصل تو دست در کمر داشتمی همرنگ رخ ار به کیسه زر داشتمی خال از لب تو به بوسه بر داشتمی

ای دل اگرم امان جان بایستی این آب دو دیده ام نهان بایستی ور وصف جمال شانه را خواهم کرد چون شانه همه تنم زبان بایستی

بر زلف تو از گره نشان بایستی وین چین در ابروت در آن بایستی یا عهد تو چون قد تو بایستی راست یا زلف شکسته چون زبان بایستی

در ساخته بر غم من دیگر جای ز (آری مگر) ت تعمیه می باشد رای در باقی کن باوی ور شگم منمای بر جان من و جوانی خود بخشای

۱۱/۱۳