رباعیّات

از مجموعه اشعار جلال عضد در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۵۴

شعر

فهرست اشعار

دید در دشت مرده یکی شیر دلیر با خواجه اثیر گفتم اینک شمشیر با آنکه ز جان اثر ندارد آخر نامی باشد اگر ببرّی سرشیر

شد دهر خرف جوان نگیرد عیبش کز عطر عروسانه بر آمد جیبش بعد از دو سه طهر ریاضت بستان هر لحظه گلی می شکفد از عینش

زلف تو که شب رَوی ست دایم کارش گه دزد نهند نام و گه عیّارش مگذار کزین سان به سر خود گردد دربندش کن و به خود فرو مگذارش

چون بگشایی طرّۀ پیچیدۀ خویش خشنود شوم ز بخت شوریدۀ خویش چون زلف سیاه تو کند بی خوابم در دیده کشم سیاهی دیدۀ خویش

اشکم ز دُر افکند بسی خوشه به خاک بر عزم سفر کرد روان توشه به خاک پوشیده سیاه قرّة العینم از آنک هر روز کند چند جگر گوشه …

تا چرخْ صفت تو راست خندان لب لعل جز باده نگشت همدم آنِ لب لعل از لطف لب خوشت نماید دندان گوهر بگزد بسی به دندان لب لعل

گویند که جمشید به کف داشت مدام جامی که جهان نمای بود آن را نام در پارس که تخت گاه جمشید آمد امروز تو جمشیدی و بر دست تو …

دیشب که مراجعت فتاد از سفرم دلدار به تهنیت درآمد ز درم بگرفت در آغوشم و بوسید سرم از لعل و بلور کرد تاج و کمرم

تا از جگر خصم کبابی نخورم وز کاسه کلّه اش شرابی نخورم حقّا که نخسبم و نگیرم آرام باللّه که نیاسایم و آبی نخورم

زد نرگس مست پرخمارش تیرم من پیش دو زلف تابدارش میرم صد جنگ بشد ز بهر بوسی و نداد شد صلح بدان که در کنارش گیرم

۴/۶