غزلیّات
از مجموعه اشعار جلال عضد در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۰۱
من نشنیدم که خط بر آب نویسند آیت خوبی بر آفتاب نویسند هجر کشیدیم تا به وصل رسیدیم نامه رحمت پس از عذاب نویسند صبر طلب می…
شمارهٔ ۱۰۲
چون مرغ سحر در غم گلزار بنالد از غم دل دیوانه من زار بنالد هر کس که به گوشش برسد ناله زارم بر درد من سوخته بسیار بنالد ب…
شمارهٔ ۱۰۳
آن را که غمی باشد و گفتن نتواند شب تا به سحر نالد و خفتن نتواند از ما بشنو قصّه ما ورنه چه حاصل پیغام که باد آرد و گفتن …
شمارهٔ ۱۰۴
باز در سودای او امروز جان خواهم فشاند آستین شوق بر هر دو جهان خواهم فشاند گر بگیرد دست من در پاش سر خواهم فکند ور بخواهد…
شمارهٔ ۱۰۵
اگر نسیم صبا زلف او برافشاند هزار جان مقیّد ز بند برهاند منش ببینم و از دور رخ نهم بر خاک مرا ببیند و از دور رخ بگرداند …
شمارهٔ ۱۰۶
عشّاق ز دل درد ترا دام نهادند ناکامی سودای ترا کام نهادند شادی جهان جمله به یک جو نخریدند چون بر سر بازار غمت گام نهادند…
شمارهٔ ۱۰۷
ای زده در مشک ناب صد گره و بند حقّه یاقوت کرده پر شکر و قند خسته تن عاشقان به غمزه خون ریز برده دل دوستان به لعل شکرخند …
شمارهٔ ۱۰۸
بتم باز قصد جفا می‌کند به یک بار ما را رها می‌کند مرو ای طبیب دل دردمند که دردت دلم را دوا می‌کند مَدَر پرده عاشقی بیش ا…
شمارهٔ ۱۰۹
شوخی نگر که آن بت عیّار می‌کند دل را به بند زلف گرفتار می‌کند هردم به شیوه‌ای ز کسی می‌برد دلی وز حلقه‌های زلف نگونسار م…
شمارهٔ ۱۱۰
زلف تو خورشید را در سایه پنهان می‌کند روز روشن با شب تاریک یکسان می‌کند گل چو می‌بیند که رویت بوستان‌افروز شد قرب یک سال…