غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۳۱
دیده بگشادم و دل در سر زلفت بستم در تو بستم دل و از هر که جهان وارستم پای در سنگ فراقت زدهام مسکین من آه اگر لطف تو ای …
شمارهٔ ۹۳۲
ز عشقت تا ز خود بیگانَه گشتم میان عالمی افسانَه گشتم ز روی شوق جانان در شبستان به شمع روی او پروانَه گشتم ز زنجیر دو زلف…
شمارهٔ ۹۳۳
به بوی زلف تو دیوانه گشتم ز خویش و آشنا بیگانه گشتم ز شادی دور گشتم در فراقت به درد عشق تو همخانه گشتم چو شمع جمع جانی د…
شمارهٔ ۹۳۴
بتا تا مهر تو در بر گرفتم دل از مهر جهانی برگرفتم مرا هجران تو از پا درآورد ولی عشق رخت از سر گرفتم نپنداری نگارا حاش لل…
شمارهٔ ۹۳۵
آنکه هرگز نرود یک نفسی از یادم نکند یک شبی از وصل رخش دلشادم خاک راهش شدم از آتش دل در غم او برد آب رخم و داد کنون بر با…
شمارهٔ ۹۳۶
تا دل به غم رخت نهادم از دیده دو جوی خون گشادم نامم چو کنند مرغ زیرک در دام غمت از آن فتادم ما را که بسوخت آتش عشق چون خ…
شمارهٔ ۹۳۷
آفتاب رویش از مشرق برآمد صبحدم حسن ماه و مشتری هم بر سر آمد صبحدم کس نمییارد نشان دادن که سرو آید برم سرو ناز ما ز لطفش…
شمارهٔ ۹۳۸
نگار ماهروی سرو قدم چرا گشتی چنین فارغ ز دردم چو دل بردی ز دست ما به دستان چرا غافل شدی از آه سردم اگر درد دلم باور ندار…
شمارهٔ ۹۳۹
چرا گشتی چنین غافل ز دردم نکردی رحمتی بر روی زردم نکردی جز جفا بر من نگارا بگو غیر از وفاداری چه کردم ندادی کام ما یک دم…
شمارهٔ ۹۴۰
ز حد بگذشت در عشق تو دردم ببین در آه سرد و روی زردم به بالین من خسته گذر کن نگر کز دیده غرقابیم دردم طبیب درد دلهای حزین…