غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۱۱
دل به غم تو بسته‌ام و از همه خلق رسته‌ام چون سر زلف خویشتن چند کنی شکسته‌ام یاد من آر از کرم زآنکه به یاد وصل تو شاد نگش…
شمارهٔ ۹۱۲
چون سر زلفش پریشان در جهان افتاده‌ام با غمش نزدیک و دور از خان و مان افتاده‌ام همچو سوسن ده زبانی می‌کند با من نگار لاجر…
شمارهٔ ۹۱۳
سالها در عشق تو خون خورده‌ام رنجها از دست هجران برده‌ام تا مگر بینم دمی رخسار تو جان و دل ایثار پایت کرده‌ام مردم چشمم ک…
شمارهٔ ۹۱۴
تا سر کوی تو مأوا کرده‌ام دولت وصلت تمنّا کرده‌ام بوی زلفت می‌دهد باد صبا زان سبب آهنگ صحرا کرده‌ام دل همی خواهد که جوید…
شمارهٔ ۹۱۵
جان فدای راه عشقش کرده‌ام دل چو زلف او مشوّش کرده‌ام آرزو دارم که گیرم در برش راستی اندیشه خوش کرده‌ام من به بوی زلف عنب…
شمارهٔ ۹۱۶
آنکه در عالم ثنایش کرده‌ام جان فدای خاک پایش کرده‌ام من خیال روی آن زیبا نگار در درون دیده جایش کرده‌ام رای او بر خون ما…
شمارهٔ ۹۱۷
درد دلم را ز تو گرچه نهان کرده‌ام شب همه شب بر درت ناله ز جان کرده‌ام در هوس روی تو ای بت مهروی من پیک نظر در پی‌ات مست …
شمارهٔ ۹۱۸
نازنینا من ز جانت بنده‌ام بندهٔ عشق تواَم تا زنده‌ام گر قبول افتم تو را در بندگی بنده‌ای با طالع فرخنده‌ام چون قدت سروی …
شمارهٔ ۹۱۹
تا خیال آن بت بگزیده‌ام بست نقشی در سواد دیده‌ام از خیالش نیستم خالی دمی گر بداند نور هر دو دیده‌ام عمر بگذشت و من از رو…
شمارهٔ ۹۲۰
ای خوشا وقت دل شوریده‌ام حال دل چون زلف دلبر دیده‌ام تا دلم در شَست زلفش خانه ساخت من بسی درد از رخش برچیده‌ام من به یاد…