غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۸۴۱
گر به جانی میفروشد وصل خویش من ندارم نیم جانی نیز بیش گر قبولش میکند قربان کنم من دریغ از وی ندارم جان خویش مرهمی نه ب…
شمارهٔ ۸۴۲
تو جوری میکنی بر من ز حد بیش مکن زین بیش و از آهم بیندیش مرا ریشست دل از جور ایام تو هم بر ریش من جانا مزن نیش نمک از ل…
شمارهٔ ۸۴۳
نگارینا مکن بر من ستم بیش مزن زین بیش تو بر ریش من نیش ز وصلم کام دل میده خدا را مجو زین بیشتر کام بداندیش تو خویشی بیش…
شمارهٔ ۸۴۴
آسوده نیست خاطرم از روزگار خویش پیوسته در تحیرم از کار و بار خویش دیدم جفا و غربت آن هم غریب نیست حالم ببین که چون گذرد …
شمارهٔ ۸۴۵
دادم به دستت مسکین دل ریش با تو چه گویم حال دل خویش مسکین دلم شد ریش از جفایت بر ریش دارم هر لحظه صد نیش سلطان حسنی از ر…
شمارهٔ ۸۴۶
نکهت عنبرست یا بویش مشک تاتار یا که گیسویش آنکه محراب جان دلها گشت چیست گویی دو طاق ابرویش بر رخ همچو ماه او دل من دانم …
شمارهٔ ۸۴۷
ای به رخت نیاز من از حد و اندازه بیش بر دل ریش ما بگو چند زنی ز غمزه نیش ریش غم تو بر دلم هست ز تیغ روز هجر دور مَدار دل…
شمارهٔ ۸۴۸
به غیر سوز و گدازیم چاره نیست چو شمع نزار و زارم و گریان ز غم میانه جمع فراغتی ز من و حال زار من داری مگر نمیرسدت حال ز…
شمارهٔ ۸۴۹
در شب تاریک هجران زار و سوزانم چو شمع او چو گل خندان و من سوزان و گریانم چو شمع با دلی پر آتشم دودم به سر بر میرود ز آت…
شمارهٔ ۸۵۰
دغدغهٔ وصل تو چون برود از دماغ کیست که از عشق تو بر دل او نیست داغ داغ غم عشق تو بر همه دلها بود لیک مزاج تو را هست ز عا…