غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۹۱
تا دو زلف تو پیچ و تاب آورد شور در حال شیخ و شاب آورد رشک روی تو ای پریچهره لرزه در چشم آفتاب آورد روی چون آفتاب دوست بد…
شمارهٔ ۴۹۲
آن کس که به قدرت ز ازل نیشکر آورد هم او گرهی باز در آن نیشکر آورد در قدرت او بین تو که در لیل و نهاری از خار، گل تازه و …
شمارهٔ ۴۹۳
صبا آمد پیامی سویم آورد مگر زان دلبر گلبویم آورد که بستان شد معطّر از نسیمش چو از زلف بت مهرویم آورد هوا گویی ز لطفش مش…
شمارهٔ ۴۹۴
باد بویی ز سوی مصر به کنعان آورد درد یعقوب ستم دیده به درمان آورد دست در گردن باد آرم و در پاش افتم که نسیمی ز سر زلف پر…
شمارهٔ ۴۹۵
باد بویی ز سر زلف پریشان آورد باد جانش به فدا کز بر جانان آورد آتش عشق تو میسوخت درون دل ما خاک کوی تو مگر باد به درمان…
شمارهٔ ۴۹۶
شب فراق تو جانا مرا به جان آورد چه عادتست که عشق تو در جهان آورد که کام دل ز لب لعل خویشتن ندهد دلم ز جور تو ای جان از آ…
شمارهٔ ۴۹۷
صبا بویی ز تو سوی من آورد جزاکالله که جانم با تن آورد ز تیغ غمزهات آهوی وحشی خراج چشم تو بر گردن آورد رخت را مه نمیگو…
شمارهٔ ۴۹۸
کجا دل در غمت آرام گیرد کجا با درد تو درمان پذیرد گرش لطفت بگیرد دست و میلی کجا از عشق تو یک دم گزیرد روا داری که مسکینی…
شمارهٔ ۴۹۹
بامدادان که سر از خواب گران برگیرد چشم مخمور بتم شیوهٔ دیگر گیرد هرکه لب بر لب جان بخش تو ساید به صبوح هیچ شک نیست که او…
شمارهٔ ۵۰۰
مرغ جان من دلخسته هوا میگیرد بوی زلف تو هم از باد صبا میگیرد ماه و خورشید جهان را به یقین میدانم کز رخ روشن تو نور و …