غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۱۱
تا دیدهٔ من بر رخ همچون قمر افتاد راز دلم از پردهٔ محنت به در افتاد دیگر نکند چشم به خورشید جهانتاب آن را که بدان طلعت چ…
شمارهٔ ۴۱۲
جهان را با غم رویت خَوش افتاد ز رخسارت دلم در آتش افتاد چرا آن قامت زیبایش از ما بنامیزد چو سروی سرکش افتاد نظر در بوستا…
شمارهٔ ۴۱۳
مرا با قامت آن سرو آزاد مسلمانان ز جانم بس خوش افتاد نهال قامتش سرو بلندست که بیخ صبر برکندم ز بنیاد خیالش از دو چشمم کی…
شمارهٔ ۴۱۴
چه آتشیست ز رویت که در جهان افتاد که جان ز هستی خود باز در گمان افتاد ز مهر روی تواَم آتشیست در سینه که چرخ سفله از آن س…
شمارهٔ ۴۱۵
دل رفت و باز با سر زلفش قرار داد جان ستم کشم به سر زلف یار داد دستم نگار کرد به خون دو دیده باز تا اختیار خویش به دست نگ…
شمارهٔ ۴۱۶
به بستان جهان ای سرو آزاد ز جانت بنده گشتم تا شود شاد از آن تا قدّ رعنای تو دیدم ز چشم افتاد ما را سرو و شمشاد چرا کندی …
شمارهٔ ۴۱۷
همی خواهم که آیی در برم شاد که تا باشم زمانی از تو دلشاد اگر کامم ز لعلت برنیاید کنم پیش جهانبان از تو فریاد که دل بربود…
شمارهٔ ۴۱۸
ز قدّت چون خجل شد سرو آزاد مکن بر بی دلان زین بیش بیداد سوی ما یک نظر فرما ز رحمت که تا گردد جهانی از تو دلشاد به فریاد …
شمارهٔ ۴۱۹
تا چند کنم جانا از دست غمت فریاد زین بیش نمیآرم من طاقت این بیداد من با غم هجرانت تا کی گذرانم روز شاید که کنی یک شب از…
شمارهٔ ۴۲۰
فریاد و فغان در غم هجران تو فریاد تا چند کنی بر من دلسوخته بیداد تا کی غم هجران بنهی بر دل ریشم تا کی نکنی یک شبک از وصل…