غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۳۱
چون دلم وصل او دوا دارد از تنم جان چرا جدا دارد دل ز ما برد و قصد جانم کرد ظلم بر ما چنین روا دارد از چه رو آخر آن بت بی…
شمارهٔ ۴۳۲
قدی چون سرو بستان راست دارد مه از رویش رخ اندر کاست دارد از آن بالا و آن شکل و شمایل فروغ ایزدی پیداست دارد دل من آرزوی …
شمارهٔ ۴۳۳
دلبرا سرو قدت شکل صنوبر دارد که تواند که دل از قامت تو بردارد دیدهٔ بخت من از درد فراقت دانی دایم از خون جگر دامن جان تر…
شمارهٔ ۴۳۴
نگار من دلی چون سنگ دارد ز نام عاشقانش ننگ دارد دلم بر آتش هجران او سوخت کنون باد از غمش در چنگ دارد مرا با او سر صلحست …
شمارهٔ ۴۳۵
سر سرگشته سودای تو دارد هوای قد و بالای تو دارد سری دارد به عالم پر ز سودا که این سر نیز در پای تو دارد اگر رای تو بر خو…
شمارهٔ ۴۳۶
صبوری در غم جانان که دارد دوای درد بی درمان که دارد مرا گفتید بی سامانی از عشق به عشق تو سرو سامان که دارد به جان آمد دل…
شمارهٔ ۴۳۷
تو نظر کن که بت من چه جمالی دارد بر لب چشمه حیوان خط و خالی دارد مه و خورشید به هم کس نتواند دیدن تو ببین بر سر خورشید ه…
شمارهٔ ۴۳۸
دل من با سر زلف تو هوایی دارد دردمندست و ز لعل تو دوایی دارد رخ تو بدر منیر است و در او حیرانم دل من روشنی و نور ز جایی …
شمارهٔ ۴۳۹
دلبر غم حال ما ندارد یک ذرّه به دل وفا ندارد در خاطر او مگر وفا نیست یا خود سر و برگ ما ندارد از حد بگذشت جور بر ما باشد…
شمارهٔ ۴۴۰
گویند جهان وفا ندارد میلی سوی وصل ما ندارد با هر که دمی به زجر میزد آخر به چه از جفا ندارد دردیست مرا ز بیوفاییش کان در…