غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
گر آیی تنگ یک شب در بر ما فدای پای جانان این سر ما چه دولت باشد آن یارب که ناگاه درآیی همچو سروی از در ما ندارم دستگاه ص…
شمارهٔ ۳۲
اگر اقبال باشد یاور ما دهد داد ضعیفان داور ما نماند این شب دیجور باری برآید آفتاب خاور ما چه باشد گر به دست آری نگارا ز …
شمارهٔ ۳۳
ما سر نهادهایم به پایش بگو صبا با سرو ناز تا که چرا سر کشد ز ما گر عرضه میدهیم نیازی برش رواست کاو پادشاه کشور حسنست و…
شمارهٔ ۳۴
مرا که فرض شد از جان و دل دعای شما بگو چگونه بگویم دمی ثنای شما ز پادشاهی ایران زمینش ننگ آید کسی که شد به سر کوی غمزدا…
شمارهٔ ۳۵
کسی که مهر رخت را سرشت با گِل ما هم او نهاد مگر داغ عشق بر دل ما به روز حشر که خاکم به مهر بشکافند به بوی عشق تو پیدا شو…
شمارهٔ ۳۶
نشست بار فراقی چو کوه بر دل ما به وصل خویش مگر حل کنی تو مشکل ما به درد عشق رخت ای نگار سنگین دل بگو چه شد بجز از خون دی…
شمارهٔ ۳۷
دُرد دردت تا به کی نوشیم ما سرّ عشقت تا به کی پوشیم ما دیگ سودای تو را تا پختهایم زآتش عشق تو در جوشیم ما تا پیامت آورد…
شمارهٔ ۳۸
تا تو از لب کردهای درمان ما آتشی افکندهای در جان ما نور چشم ما تو مردم زادهای یک شبی از لطف شو مهمان ما در نیاید چشم …
شمارهٔ ۳۹
دردمندم از لب لعلت بده درمان ما کز رخ چون خور فکندی آتشی در جان ما در دلم دردیست درمانش نمیدانم ز وصل خود نمیآید به سر…
شمارهٔ ۴۰
آه و صد آه از جفای چرخ بی سامان ما دل پر از دردست از او، او کی کند درمان ما ای نسیم صبحدم این بوی جان پرور بگو از کجا آو…