غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۱
مرا ز دیده و دل دور کرد یار چرا ز دست داد مرا زود آن نگار چرا به اختیار نبودم جدایی از بر دوست ز ما کناره گزید او به اخت…
شمارهٔ ۱۲
دیده در آب روان و لب کشتست مرا با رخ دوست جهان باغ بهشتست مرا ترک جوی و لب دلجوی نمییارم گفت چه توان کرد چو این طبع و س…
شمارهٔ ۱۳
تا که دل مایل آن سرو روانست مرا خون دل در غمش از دیده روانست مرا گرچه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت چه توان کرد که او…
شمارهٔ ۱۴
ای به روی تو دیده باز مرا چارهای از وصال ساز مرا بیش از اینم نماند طاقت و صبر بیم دیوانگیست باز مرا باشد ای نور چشم و ر…
شمارهٔ ۱۵
گر چه کردی تو به یک بار فراموش مرا نرود یاد تو از خاطر مدهوش مرا از خدا دولت وصلت به دعا میخواهم تا کشی رغم بداندیش در …
شمارهٔ ۱۶
از چه میداری نگارینا بدین زاری مرا کهم به هر عمری به خاطر در نمیآری مرا من چو خاک راه گشتم در ره عشقت به جان تا مگر ا…
شمارهٔ ۱۷
بر مثال نامه بر خود چند پیچانی مرا چون قلم تا کی به فرق سر بگردانی مرا چند بفریبی به تقریر و به تحریرم دگر اینچنین نادان…
شمارهٔ ۱۸
اوصاف تو کردیم همه ورد زبان را بر مهر تو کردیم سراسر دل و جان را از دیده مرا آب روانست ز مهرت هم در سر مهر تو کنم روح و …
شمارهٔ ۱۹
فدا کردم به غمهای تو جان را که دارد تازه غمهایت جهان را از آن کردم فدا جان در ره عشق کز آن عاری نباشد رهروان را چه باش…
شمارهٔ ۲۰
به دوش برمفکن آن دو زلف مشکین را مکُش به تیغ جفا عاشقان مسکین را چه باشد ار به شب وصل شاد گردانی ز لطف خاطر، بیچارگان غم…