غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۰۱
آن سرو راستی مگر از بوستان ماست و این روی همچو گل مگر از گلستان ماست آمد نسیم صبح که آرام جان رسید گویی که بوی زلف بت دل…
شمارهٔ ۱۰۲
درد دل دارم همانا وصل او درمان ماست وز دو لعل آبدارش آتشی در جان ماست آنکه بر حالم نسوزد آن دل بی رحم تست وآنکه با سر می…
شمارهٔ ۱۰۳
آنکه درمان برنتابد درد بی درمان ماست وآنکه سامانی ندارد حال بی سامان ماست آنکه شیدایی شد ای دلدار بر روی چو ماه گر بدانی…
شمارهٔ ۱۰۴
بخشد گناه بنده که او پادشاه ماست گوید که بنده ایست که او در پناه ماست منعم مکن به غمزهٔ خونریز در غمت غمّاز نیست نیک بدا…
شمارهٔ ۱۰۵
داری دلا خبر تو که دردش دوای ماست لعل لبان دلکش او آشنای ماست سروی چو قامت تو ندیدم به راستی بالا نگویمش صنما کان بلای م…
شمارهٔ ۱۰۶
ما را ز قد سرو تو ای دوست ثمرهاست واندر دل ما آ که ز مهر تو شجرهاست یک شب گذری کن به من خسته و بنگر کآه دل ما در غم عشقت…
شمارهٔ ۱۰۷
هرکه را نیست ز جانان خبری بی خبر است غیر یاد غم آن دوست همه دردسر است دل که با یاد تو همراه نباشد چه کنم نظری کن به دل خ…
شمارهٔ ۱۰۸
هر زمان بار جهان بر دل ما بیشتر است وز سر تیغ فلک خاطر ما ریشتر است گرچه دارم دل ریشی ز جفاهای فلک هم رسد بر دلم آنجا ک…
شمارهٔ ۱۰۹
مرا دایم خیالت در ضمیر است مرا از روی خوبت ناگزیر است نیامد جز خیالت در دو چشمم از آن رو کاو به غایت بی نظیر است مرا صبر…
شمارهٔ ۱۱۰
مانی قدرت او در دو جهان نقّاش است او به صورتگری نقش جهانی فاش است طوطی طبع من خسته ز دریای وجود به ثنای در توحید تو بس د…