در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۳

شعر

فهرست اشعار

تیر غم هجران تو از جان بگذشت دل بود سپر تیر به پیکان بگذشت چون دید جراحتم طبیب دل گفت بیچاره تو را درد ز درمان بگذشت

تا چند کنی فلک به جانم بیداد از روی من خسته جگر شرمت باد هرگز نروی دمی به کام دل من یک دم به غلط نگشت جانم زو شاد

نقاش که او نقش و نگاری دارد آن نسخه‌ای از لاله عذاری دارد مقصود دل جهان جهان کرد وداع وز خلق جهان گوشه کناری دارد

تا چند فلک جامه غم می‌دوزد بر قامت جان بین که دلم می‌سوزد چون شرح توان داد که مسکین دل من خون از ستم زمانه می‌اندوزد

بازم ز غم زمانه جان می‌سوزد جان را چه محل جمله جهان می‌سوزد دل سوختن جانش نهان می‌باشد دیدم جگر خود که عیان می‌سوزد

گرچه به ستم چرخ به من دست گشود وین تازه گل از باغ دل من بربود دیدم به دو چشم خویش کز لطف دری بر روی وی از روضه رضوان بگش…

هر گه که گلی تازه به صبحم بنمود کز دیدن آن فتوح روحم بفزود زان گل بویی هنوز بر من نوزید کش باد فنا ز پیش چشمم بربود

چون از من دلخسته به یکباره رمید هجران به وصال من دلخسته گزید بر جان خود و حال جهان رحم نکرد آری مگر آه و سوز مادر نشنید

تا رفته‌ای از بر من ای فخر کبار یک ذرّه نماند بی تواَم صبر و قرار ای مردم دیده خواب تا کی باشد ای جان و جهان دمی سر از خ…

هرچند جهان کرد شهان را در گل شاهان جهانند جهان را مایل سلطان بختم هر دو جهان کرد خراب این گشته جگر کباب و آن سوخته دل

۲/۳