پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۱۷

از جهان ملک خاتون در دیوان اشعار - در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها

هر گه که گلی تازه به صبحم بنمود
کز دیدن آن فتوح روحم بفزود
زان گل بویی هنوز بر من نوزید
کش باد فنا ز پیش چشمم بربود

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید