پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۱۵

از جهان ملک خاتون در دیوان اشعار - در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها

بازم ز غم زمانه جان می‌سوزد
جان را چه محل جمله جهان می‌سوزد
دل سوختن جانش نهان می‌باشد
دیدم جگر خود که عیان می‌سوزد

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید