رباعیات
از مجموعه اشعار مجد همگر در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۴۱
لافی ز تو پیش کس نمییارم زد جز با تو دم هوس نمییارم زد زان روی که یاد تست همراه نفس با هیچکسی نفس نمییارم زد
شمارهٔ ۳۴۲
دم بی رخ یار نازنین نتوان زد لاف از دل و صبر بیش ازین نتوان زد او گرچه برآورد عتابی ز زمین حقهای گذشته بر زمین نتوان زد
شمارهٔ ۳۴۳
بی بزم تو چشم جام می خون ریزد بی چهره تو باغ چه رنگ آمیزد بی عارض تو لاله چرا برروید بی قامت تو سرو چرا برخیزد
شمارهٔ ۳۴۴
آن روز که آوازه محشر خیزد از چشم و دلم صورت دلبر خیزد از خانه چشمم گل رویش روید وز خاک دلم سروِ قدش برخیزد
شمارهٔ ۳۴۵
در هجر تو گر جان ز تنم برخیزد ور خصم به قصد کشتنم برخیزد ما را تو به بوسه زندگانی میبخش تا منت جان ز گردنم برخیزد
شمارهٔ ۳۴۶
شاها کرمت از پی آن برخیزد تا رسم تکبر ز میان برخیزد لیکن تو به نفس خود جهان دگری عاقل نپسندد که جهان برخیزد
شمارهٔ ۳۴۷
اول سخنم چو از زبان برخیزد واول حرفم چو از بیان برخیزد یا نام تو یا نامه به نام تو بود گر بر سرم از تیغ جهان برخیزد
شمارهٔ ۳۴۸
گل کیست که در رونق خد تو رسد یا ماه که در حسن به حد تو رسد سرو ارچه زند لاف شگرفی لیکن چون بید بلرزد چو به قد تو رسد
شمارهٔ ۳۴۹
گوئی که لبم بر لب نوش تو رسد یا نیز مرا دوش به دوش تو رسد گر خود دلت آهن است هم نرم شود گر ناله من شبی به گوش تو رسد
شمارهٔ ۳۵۰
از عشق چو بر جوان ملامت باشد کی پیری و عشق با سلامت باشد با عشق و ملامت چو جوانی خوش نیست بر پیز نگر تا چه قیامت باشد