رباعیات
از مجموعه اشعار مجد همگر در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۰۱
گفتی دل دیوانه تو را شیدا کرد؟ نی نی که در آورد مرا از پا درد کاین سوز که از تو در دل و جان من است از کوه برآرد آتش از د…
شمارهٔ ۳۰۲
چون دست اجل تخته برهان بسترد بس بار مظالم که بدان عالم برد در مدت عمرش که ز بد بود بتر هرگز به ازین نکرد کاری که بمرد
شمارهٔ ۳۰۳
مرگ تو بر آورد ز ایوانم گرد هجر تو سراسیمه و حیرانم کرد تا زنده بدی غمت به جان میخوردم اکنون که گذشتی غم تو جانم خَورد
شمارهٔ ۳۰۴
گفتم چو دلم لابه گری پیش آرد روزی دلت آئین جفا بگذارد امروز ز شوخ چشمی و سنگدلیت چشمی که دل از تو داشت خون میبارد
شمارهٔ ۳۰۵
هرگز نکنی میل و دلت نگذارد کاندر عمری دمی دلت یاد آرد زان یار که در دل شب تیره تو را می آرد یاد و خون دل میبارد
شمارهٔ ۳۰۶
آن درد که کوه را خروشان دارد وان سوز که آب بحر جوشان دارد وان بار که پشت چرخ ازو گیرد خم در سینه دلم چگونه پنهان دارد
شمارهٔ ۳۰۷
زلف تو که خون ریختن آئین دارد کفریست که رونق دوصد دین دارد خاقان به جهان بیش ز یک چینش نیست آن هندوی زلف تست و صد چین دا…
شمارهٔ ۳۰۸
با خوت که آدمی سرشتی دارد با بوت که صد گل بهشتی دارد با خوبی و نیک عهدی و آزادی با بنده چو بد کنی نه زشتی دارد
شمارهٔ ۳۰۹
گرچه دلم از جور تو داغی دارد از پشتی صبر خود دماغی دارد از تو بجز از عشق ندارد هوسی وز وصل و فراق تو فراغی دارد
شمارهٔ ۳۱۰
از وصل رخت هر که نشانی دارد از من به خطا در تو گمانی دارد در شهر ز افسانه ما خالی نیست هرکس که زبانی و دهانی دارد