رباعیات
از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۵۰۱
سید بود آن تن چو سیمت بینم خود را بمراد دل ندیمت بینم در صدف لطافت و حسن توئی باشد که بسان در یتیمت بینم
شمارهٔ ۵۰۲
چندانکه درین کهنه رباطیم بهم بو تا نشویم از غم ایام دژم چون میگذرد عمر بهر حال که هست تو خواه بشادی گذران خواه بغم
شمارهٔ ۵۰۳
پیوسته اگر با می و با معشوقیم بر ما چه ملامت چو برآن مرزوقیم کار می معشوق میسر ما را زانست که ما ز بهر آن مخلوقیم
شمارهٔ ۵۰۴
من صحبت جانانه از ان میخواهم کارام دل و راحت جان میخواهم با دوست گرم خلوتکی دست دهد از مردم دیده هم نهان میخواهم
شمارهٔ ۵۰۵
با دلبر خود همیشه همدم مائیم در بزم وصال یار محرم مائیم انکس که بیکنظر دو عالم بفروخت میدان بیقین که در دو عالم مائیم
شمارهٔ ۵۰۶
گفتم که من شیفته بیمار توام درمان دلم کن که دل افکار توام خون دلم از دیده روان کرد و بطنز گفتا بنگر چگونه در کار توام
شمارهٔ ۵۰۷
گفتم که شراب ارغوانی نخورم می گر شود آب زندگانی نخورم گفتند که آشکارکردی توبه گفتم نه چنان که هم نهانی نخورم
شمارهٔ ۵۰۸
من سوخته دل نزد تو از خامانم وز خوی بدت بیسرو بی سامانم نزد همه کس به نیکنامی فاشم جز نزد تو که از جمله بد نامانم
شمارهٔ ۵۰۹
رخسار ترا ماه ختن میگویم بالای ترا سرو سمن میکویم هر کس که ترا دید همین میگوید اول سخنی نیست که من میگویم
شمارهٔ ۵۱۰
درد دل زار و زردی رخ دارم صد موکبه غم بر پی صد موکب غم لطف صنم شنگ کند بیخ غمم نیکو شکند بسعی صهبا تب غم