رباعیات

از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۶۲۹

شعر

فهرست اشعار

دارد صنم ماهوش زهره جمال خالی بمیانه دو ابرو و چه خال گوئی که مگر ستاره ئی منکسف است افتاده میان مشک پیکر دو هلال

در خطه سبزوار دیدم امسال حالی که نماند بر فرزانه مجال در رسته بازار کلهدوزانش برجیست درو جمع بهم بدر و هلال

روزی که دلم شدی بخوبان مایل بودی ز وصالشان مرادم حاصل آنروز چنان شد که نمیاید باز و آن میل که داشت همچنان دارد دل

هر کو بحسد بسته همی دارد دل از صدمت غم خسته همی دارد دل خرم دل آنکه تا حیاتش باشد از بند حسد رسته همی دارد دل

ما بر در شکریم و قناعت همه سال فارغ شده از نیک و بد اهل جدال نی دل سوی ماضی و نه بر مستقبل چشم در کلبه عزلتیم مشغول بحال

ایدل طلب گذشته امریست محال امید بنا آمده باشد ز خیال چون زین دو بدست نیست الا بادی من خاک توام اگر نگردی از حال

آن بت که بقد سرو روانش گفتیم وز غایت نازکی روانش گفتیم سفتیم بالماس تفکر لعلش در حال که سفته شد دهانش گفتیم

آن سرو بلند کز غمش پست شدم جامی ز کفش خوردم و از دست شدم از غایت لطف می ندیدم در جام گفتی که من از جام تهی مست شدم

ایدل اگرت کار جهان نیست بکام خوشباش که ناخوش نبود محنت عام جامست که اصل خوشدلیهاست ببین کاندر دل او نیز چه خونهاست مدام

ای سرو روان بر چمن و باغ دلم وی لاله نو شکفته در داغ دلم رفتی و نماند یادگار ایدل و جان از آتش رخسار تو جز داغ دلم

۴۷/۶۳