غزلیات
از مجموعه اشعار بلند اقبال در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۲۱
خرم آندم که از این بزم جهان برخیزم همه جانان شوم و از سر جان برخیزم سر به زانو همه رندان به عزا بنشینند من چو درحلقه ایش…
شمارهٔ ۳۲۲
دل من هست چو عمان دهان شد صدفم صدفم پر بود از گوهر وریزد به کفم دارم از کار خود وکرده خود یأس ولی باشد امید نجاتی به دل …
شمارهٔ ۳۲۳
گفتم این شور من ازچیست بگفت از نمکم گفتمش پیشتر آ تا نمکت را بمکم زهره ای در بر من یا قمری یا خورشید دانم این قدر که از …
شمارهٔ ۳۲۴
در خم زلف توتا گشته گرفتار دلم از پریشانی خودنیست خبردار دلم تا به عشق تو سروکار دل افتادمرا شست یکباره دل ودست ز هر کار…
شمارهٔ ۳۲۵
ای دل آزار مباش از پی آزار دلم که نباشد به کسی جز تو سروکار دلم باشد از ابروو مژگان به کفش تیر وکمان چشمِ تو هست مگر بر …
شمارهٔ ۳۲۶
خیمه زدسلطان عشق اندر دلم کار بس گردیده مشکل بر دلم گشت خون وز دیده ام آمد برون از غم شوخی پری پیکر دلم آرمش با ریشه از …
شمارهٔ ۳۲۷
خیال رویتوبیرون نمی رودزدلم بلی به عشق تو آمیخته است آب وگلم اگر که رشته عمر مرا ز هم گسلی گمان مدار که پیوند دوستی گسلم…
شمارهٔ ۳۲۸
از فراقت نه چنان تنگ دلم که توان گفت چه سان تنگ دلم به چه سان تنگ بود دیده مور تنگ گردیده چنان تنگ دلم گر به محشر ببرندم…
شمارهٔ ۳۲۹
گفتم که مهی گفت که ماهست غلامم گفتم که شهی گفت بزن سکه به نامم گفتم که چه شد مرغ دل از دانه خالت گفت از پی آن دانه اسیر …
شمارهٔ ۳۳۰
اگر بداگر خوبم از دوستانم اگر گل اگر خارم از بوستانم دلش خواست باشم چنین این چنینم اگر گفت گردم چنان آنچنانم به هرجا که …