غزلیات

از مجموعه اشعار بلند اقبال در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۵۱۷

شعر

فهرست اشعار

از خدا خواهم که چو من عاشق زارت کند درکمند زلف دلداری گرفتارت کند یوسف آسا سازدت گاهی به چاه غم اسیر گه ز چه بیرونت آرد …

کس نظر بررخ جانان نکند که زدل ترک سر و جان نکند با دلم آن‌چه کند مژه تو نیشتر با رگ شریان نکند آن‌چه روی تو کند با تن من…

با زلفت از بوهمسری چون مشک تاتاری کند رخساره تاری زاین گنه در نافه اش تاری کند گفتی به چشم مست خودتا دل ز هشیاران برد چش…

بسکه درزلفت دل من ذکر یا رب میکند خواب خلقی راحرام از دیده هر شب می کند چون رخت بینم به زلفت میشوم گریان بلی بارش آید مه…

هر ناله ای که بربط وطنبور می کند پیغام دلبری است که مذکور می کند گوید که گر شوی توچوبهرام گورگیر ناگه شکار عاقبت گور میک…

دل را اسیر زلف گروه گیر می کند دیوانه را علاج به زنجیر می کند باید ز چشم و ابروی دلبر حذر نمود ترک است ومست دست به شمشیر…

هیچ می‌دانی که هجرانت چه با من می‌کند می‌کند با من همان کآتش به خرمن می‌کند سرو آزاد ار ببیند قامت دلجوی تو بندگی را طوق…

زلف توگه سرکشی و گاه پستی می کند چشم تو می خورده وزلف تو مستی می کند عارفان را شد دهان تو دلیل نیستی لیک هنگام سخن دعوی …

با سر زلف تو بربط گفتگوئی می کند صوفی آسا هی مکررهای های وهوئی می کند از دل آشفته ما گوئیا با زلف تو با زبان بی زبان بی …

جلوه به پیش قامتت سرو چمن نمی کند وزغم سروفاخته ناله چومن نمی کند بینداگر رخ تورا بلبل بینوا اگر یاد ز گل نیاورد جابه چم…

۱۸/۵۲