غزلیات
از مجموعه اشعار بلند اقبال در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۹۱
دل زخمدار و طره او مشکبو بود ناسور اگر دلم کند از بوی او بود تا درکنار من بنشیند سهی قدی از چشمه های چشم کنارم چو جو بود…
شمارهٔ ۱۹۲
روشنی کف موسی همه ازروی تو بود تیرگی دل فرعون هم ازموی تو بود دم عیسی که از او عظم رمیم احیا شد رمزی از معجزه لعل سخنگوی…
شمارهٔ ۱۹۳
دلم از موی توآشفته چنان است که بود عشق روی توهمان آفت جان است که بود گر سراغ از دل گم گشته من میجوئی همچنان گمشده بی نام…
شمارهٔ ۱۹۴
دوش از برما یار نهان گشت وبری بود دل بردن و پنهان شدن آئین پری بود دیدیم به صید دل ما هست چو شهباز شوخی که به هنگام روش …
شمارهٔ ۱۹۵
پرده را بردار از رخسار بود مات وحیرانم کن از دیدار خود بنگر اندر آینه بر روی خویش تا بگردی عاشق رخسار خود بشکند تا نرخ ع…
شمارهٔ ۱۹۶
چهر تو آتش است وزلفت دود چشمم از دود توست اشک آلود سر رزم که باشدت کز زلف به بر وسر توراست جوشن وخود ز آمد و رفتن تودلگی…
شمارهٔ ۱۹۷
گهی که طره طرار او به تاب رود ز دست من دل واز دل قرار و تاب رود بگفت کز ره مهر آیمت شبی درخواب بگفتمش که کجا چشم من به خ…
شمارهٔ ۱۹۸
مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود کس نداند از کجا می آید وچون می رود پر شود دامانم از یاقوت و مرجان و عقیق چون حدیثی ب…
شمارهٔ ۱۹۹
آن سرو قد به سیر گل و لاله میرود وز تاب می ز نسترنش ژاله می رود تا گل ز نسبت رخ تورنگ و بو گرفت زاین رشک داغ ها به دل لا…
شمارهٔ ۲۰۰
ای بلبل بی دل منال آخر گلت پیدا شود اردیبهشت آید ز نو وز سر جهان برنا شود من هم دلی دارم غمین از هجر یار نازنین امید دار…