باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۷۶

شعر

فهرست اشعار

چون مشکِ خط تو سایه‌ور می‌افتد خورشید به زیرِ سایه درمی‌افتد زیبنده‌ترست موی و بالا باری کان موی به بالای تو برمی‌افتد

زلف تودگر ز دست نگذارم من تا بو که دل از شست برون آرم من گویم که دلِ مرا چراندهی باز گوئی که برو دلِ تو کی دارم من

ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده جان هم نَفَسِ پردهٔ رازت بوده من چون سرِ زلفِ تو به خاک افتاده دست آویزم زلفِ درازت بوده

بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست در درد بسوخت و هیچ درمانش نیست گفتم که سرِ زلفِ تو دستش گیرد در پای فکندی که سر آنش نیست

گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد زلف تو ز پی شکست بسیارم داد با لعلِ لبِ تو کارِ ما چون زر بود زلفت به ستیزه تاب در کارم …

تا کی کمرِ عهد و وفا باید بست زنّارم ازان زلفِ دو تا باید بست چون کارِ من از لبِ تو مینگشاید دل در سرِ زلفِ تو چرا باید …

۸/۸