باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۷۶

شعر

فهرست اشعار

آن ماه که سجده بُرد انجم او را تا کرد دل از دیدهٔ خود گم او را از بس که گریست دیده در فرقت او ازدیده بشد صورت مردم او را

بی لعلِ لبش شکرستان میچکنم بی ماهِ رخش زحمتِ جان میچکنم گویند: «جهان بر رخِ او باید دید» گر پیش آید رخش جهان میچکنم

بگشاده رخ و بسته قبا میآید سرمست به بازار چرا میآید میآید و در پوست چو گل میخندد آری چه توان کرد مرا میآید

آن روز که روی دلستان نتوان دید از بینایی نام ونشان نتوان دید او مردم چشم ماست چون میبرود شک نیست که بعد ازین جهان نتوان …

شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن همچون شمعی به فرق بیرون گشتن از مشعلهٔ روی تو دلگرم شدن وز سلسلهٔ زلفِ تو مجنون گشتن

ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز کوتاه مکن دست از آن زلف دراز آهم به سرِ زلفِ درازش برسان بوی جگر سوخته در مشک انداز

دوش آمد و بنشست به صد زیبایی برخاست ز زلفش این دلِ سودایی میپیمودم زلفش و عقلم میگفت سودای سیاه است چه میپیمایی

از بادهٔ عشق تو خماری دارم وز هرچه نه عشقِ تو کناری دارم می در مکش از من سرِ زلفِ تو که من با هر شکنِ زلفِ تو کاری دارم

دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار جان بستهٔ آن زلفِ فسونساز مدار شوریدهٔ زنجیر سرِ‌زلفِ توام زنجیر ز شوریدهٔ خود باز مدار

اول که به پیشِ خویشتن راهم داد صد وعدهٔ وصل گاه و بیگاهم داد و آخر ز حیل پردهٔ کژ ساخت ز زلف یعنی که ترا پردهٔ کژ خواهم …

۴/۸