باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۷۶

شعر

فهرست اشعار

ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی با قد چو سرو و با رخ همچو مهی مه چهره و سرو قد بسی هست ولیک تابندهتر است ماه بر سروِ سهی

چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت یک ذرّه ز آفتاب روی تو نداشت خورشید که جملهٔ جهان روشن از اوست شد زرد از آنکه تابِ روی …

گر پرده ز روی دلستان برگیری هر پرده که هست در جهان برگیری چون زندگی از عشق تو داریم همه وقت است که این بدعت جان برگیری

ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری گوئی که ز حسنِ خود نداری خبری خلقی به نظارهٔ تو میبینم مست تو از چه نظاره میکنی در دگری

تا دیده بر آن عارضِ گلگون افتاد چشمم ز سرشک چشمهٔ خون افتاد هر راز که در پردهٔ دل پنهان بود باخونِ جگر ز دیده بیرون افتا…

گر در همه عمر آرزوئیم بوَد از وصلِ تو قدرِ سرِ موئیم بوَد بی روی تو بر روی ازان میگریم تا پیشِ تو بو که آب روئیم بوَد

ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد جانم ز جهان واله و مدهوش تو شد بر سیمِ بناگوش تو چون جملهٔ خلق، در مینگرند، حلقه در گوش …

تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدم دل را به میانه در کشاکش دیدم تا روی چوآتش تودیدم از دور دور از رویت به چشم آتش دیدم

در جنب رخت چو ماه میننماید میگردد و میکاهد و میافزاید از غیرت روی همچو خورشید تو ماه دیرست که ماهتاب میپیماید

بی عشق تو زیستن دریغم آید جز از تو گریستن دریغم آید چون نیست ز نازکی ترا تاب نظر در تو نگریستن دریغم آید

۲/۸