باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۴۷

شعر

فهرست اشعار

زان روز که در صدر خودی بنشستم تا بنشستم به بیخودی پیوستم دریای عدم شش جهتم بگرفتهست من، یک شبنم، چه گونه گویم: هستم

اول همه نیستی است تا اول کار و آخر همه نیستیست تا روز شمار بر شش جهتم چو نیستی شد انباز من چون ز میانه هستی آرم به کنار

عمری به فنا بر دلم آوردم دست تا دل ز فنا به زاری زار نشست از هیچ نترسم جز از آن کاین دل پست با خاک شود چنانکه پندارد هست

هیچم من و در گفت و شنید آمدهام در نیست پدید و بیکلید آمدهام این نیست عجب که گم بخواهم بودن اینست عجب که چون پدید آمدهام

این بیخودیی که من در آن افتادم شرحش بدهم که از چسان افتادم خورشید بتافت سایه دیدم خود را برخاستم و در آن میان افتادم

ای دل! دیدی که هرچه دیدی هیچ است هر قصّهٔ دوران که شنیدی هیچ است چندین که ز هر سوی دویدی هیچ است و امروز که گوشه ای گزید…

ای بود تو پیوسته بنا بود آخر تا کی باشی به هیچ خشنود آخر از هیچ پدید آمدهای اول کار گرچه همهای، هیچ شوی زود آخر

۵/۵