باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۴۷

شعر

فهرست اشعار

تا کی غم یک قطرهٔ خوناب خوریم زهری به گمان چند به جُلّاب خوریم پنداری را وجود میپنداریم تا چند ز کوزهٔ تهی آب خوریم

دعوی وجود از سر مستی شوم است از عین عدم خویش پرستی شوم است پیش و پس سایه آفتابست مدام گر سایه نفس زند ز هستی شوم است

درویشِ تو را توانگری میبایست نه روی سیاه بر سری میبایست گویی که تمام نیست ناکامی فقر با سر باریش کافری میبایست

گر ما به هزار تک بخواهیم دوید آخر طمع از خویش بخواهیم برید فی الجمله تو هر چه بایدت نامش کن چیزی است که ما درو نخواهیم ر…

در عشق مرا چون عدم محض فزود از هستی خویشم عدم محض ربود چون جان و دلم در عدم محض غنود کونین مرا چون عدم محض نمود

چون در ره این کار مرا دید فزود آمد غم کار و دیدهٔ دید ربود چشم دل دوربین درین بحر محیط چندان که فرو دید، فرا دید نبود

از بس که در آثار نمیبینم من جز پردهٔ پندار، نمیبینم من از بس که به قعر نیستی در رفتم گم گشتم و دیار نمیبینم من

هیچم همه تا با خود و با خویشتنم هستم همه تا با خود و با جان و تنم تا میماند از «من» من یک مویی مویی نشود پدید چیزی که من…

نه فخر ز سرفرازیم میآید نه عار ز حیله سازیم میآید چندان که به سِرِّ کار در مینگرم مانند خیال بازیم میآید

من ماندهام و لیک بی من منییی فارغ شده از تیرگی و روشنییی چون حاصل شد مرا ز من ایمنییی نه دوستیم بماند نه دشمنییی

۴/۵