باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۱۱۱

شعر

فهرست اشعار

گم گشتن خود، از تونشان بس بودم سودای توام ازتو زیان بس بودم چند از دو جهان کز دو جهان بس بودم اندیشهٔ تو قبلهٔ جان بس بو…

بی یادِ تو دل چو سایه در خورشید است با یادِ تو در نهایتِ امید است هر تخم که در زمین دل کاشتهام جز یاد تو تخمِ حسرتِ جاوی…

چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بود شادی دلم به هر غم اندوه تو بود درد دلِ اندوهگِنَم در همه عمر گر بود مُفرِّحی، هم اندوه …

ای عقل شده در صفت ذات تو پست از حد بگذشت این همه تقصیر که هست چبود چو به دست تست کز روی کرم مشتی سرو پا برهنه را گیری دس…

چون عفو تو میتوان مسلم کردن تا کی ز غمِ گناه،‌ماتم کردن دانی که تمام است ز بحر کرمت یک قطره نثارِ هر دو عالم کردن

گر فضلِ تو عقل را یقین مینشود زانست که تیز چشم دین مینشود گر جملهٔ خلق را بیامرزی تو دانم که ترا هیچ درین مینشود

یک ذره هدایتِ تو میباید و بس یک لحظه حمایتِ تو میباید و بس تر دامنی این همه سرگردان را بارانِ عنایتِ تو میبایدو بس

چون دردِ تو چاره ساز آمد جان را دردِ تو بس است این دلِ بیدرمان را چون از سرِ فضل، ره نمایی همه را راهی بنما اینهمه سرگرد…

جانا که به جای تو تواند بودن دل را چه به جای تو تواند بودن در هر دو جهان نیست کسی را ممکن چیزی که سزای تو تواند بودن

من بی تو دمی قرار نتوانم کرد و احسانِ تو را شمار نتوانم کرد گر بر تنِ من زبان شود هر مویی یک شکرِ تو از هزار نتوانم کرد

۸/۱۲