باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۱۱۱

شعر

فهرست اشعار

چون نیست کسی در دو جهان دمسازت کس نتواند شناخت هرگز رازت در حاضریت ز خویش غایب شدهام ای حاضر غایب! ز که جویم بازت

چون حاضر غایبی فغان بر چه نهم چون از تو نشان نیست نشان بر چه نهم آخر چو تو با منی و من با تو به هم، این درد فراق جاودان …

ای خلق دو کون ذکر گویندهٔ تو ای جملهٔ کاینات پویندهٔ تو هرچند به کوشش نتوان در تو رسید تو با همهای و همه جویندهٔ تو

ای آن که چنانکه مصلحت میدانی کارکِهْ و مِهْ به مصلحت میرانی رزّاق و نگاهدار هر حیوانی سازندهٔ کار خلق سرگردانی

چون ذُلِّ من از من است و چون عزّ از تو عزْ چون طلبد این دل عاجز از تو چون هر چه که داری تو سرش پیدا نیست قانع نشوم به هی…

گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهی گه تشریفم برای یک آه دهی زان میخواهم بیخودی خویش که تو بیخود کنی آنگاه بخود راه دهی

در ملک دو کون پادشاهی میکن جان و دل ما وقف الهی میکن چون مینتوان گفت که تو زان منی من زان توام تو هرچه خواهی میکن

ای در دلِ من نشسته جانی یا نه از پیدایی چنین نهانی یا نه آن چیز که هرگز بنخواهم دانست با بنده بگو که تا تو آنی یا نه

ملکِ غم تو هر دو جهان بیش ارزد دردِ تو شفاء جاودان بیش ارزد من خاکِ دَرِ توام، که خاکِ درِ تو یک ذره به صد هزار جان بیش …

جانا دایم میان جان بودی تو بر خلق نه پیدا نه نهان بودی تو دو کون بسوختیم و خاکستر آن دادیم به باد ودرمیان بودی تو

۶/۱۲