غزلیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
ز عاشقان همه قصد جراحت است او را ازین جراحت ما تا چه حاجت است او را به خنده نمکین خون کند دل ریشم شکرلبی که کمال ملاحت …
شمارهٔ ۳۲
یک ره چو غنچه خندهزنان بین به سوی ما باشد که بشکفد گل دولت به روی ما ای نوبهار جان مگر از ابر رحمتت رنگی برآورد چمن آرز…
شمارهٔ ۳۳
از که نالم که فغان از دل ریش است مرا هر بلایی که بود از دل خویش است مرا شربت وصل تو بی زخم فراقی نبود لذت نوش پس از تلخی…
شمارهٔ ۳۴
آتشرخی کز یاد او آهی ز جان خیزد مرا چون شمع اگر نامش برم دود از زبان خیزد مرا در حسرت ماه رخش از یا رب شب سوختم یا رب ز…
شمارهٔ ۳۵
آن کعبهی جان سوی خود میخواند از یاری مرا ای گریه در خون جگر آلوده نگذاری مرا بودم من ای خورشیدرخ در خاک خواری ذره وش …
شمارهٔ ۳۶
بس که خطش سوخت از غم صددل نومید را دود دلها تیره کرد آیینه خورشید را عالم فانی نیرزد پیش آن ساقی جویی بلکه بی او کس نخوا…
شمارهٔ ۳۷
بهل حکایت شیرین به کوهکن ما را چراغ مرده چه پرتو دهد دل ما را رخ تو زنده کند مرده وین عجب نبود چه کم ز معجز عیساست روی ز…
شمارهٔ ۳۸
گر کند ابر کرم میل تن خاکی ما چه تفاوت کند آلودگی و پاکی ما ما به دیدار تو ای ساقی جان دلشادیم نه که از هستی جانست فرحن…
شمارهٔ ۳۹
که ره دهد سوی آن سایه همای مرا به وصل او که رساند مگر خدای مرا به ظلمت غم هجر از حیات وصلم دور فغان که خضر رهی نیست رهنم…
شمارهٔ ۴۰
آه کز دست دل این سینه ریش است مرا هر بلایی که بود از دل خویش است مرا من که بیگانه ز خویشم ز غم و محنت هجر چه غم از محنت …