رباعیات
از مجموعه اشعار فرخی یزدی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۹۱
تا درس محبت تو آموخته‌ایم در خرمن عمر آتش افروخته‌ایم بی‌جلوه شمع رویت از آتش غم عمریست که پروانه‌صفت سوخته‌ایم
شمارهٔ ۲۹۲
ما بیرق صلح کل برافرشته‌ایم ما تخم تساوی به جهان کاشته‌ایم القصه سعادت بشر را یک بار در سایه این دو اصل پنداشته‌ایم
شمارهٔ ۲۹۳
از دست تو ما ساغر صهبا زده‌ایم بر فرق فلک ز بی‌خودی پا زده‌ایم دنیا چو نبود جای شادی زین رو غم نیست که پشت پا به دنیا زد…
شمارهٔ ۲۹۴
تا بر سر حرص و آز خود پا زده‌ایم لبخند به دستگاه دنیا زده‌ایم با کشتی طوفانی بشکسته خویش شادیم از آنکه دل به دریا زده‌ای…
شمارهٔ ۲۹۵
عمریست که بر عاطفه مفتون شده‌ایم از عالم کبر و کینه بیرون شده‌ایم زانو زده در برابر کرسی عدل تسلیم مقررات قانون شده‌ایم
شمارهٔ ۲۹۶
ما خاک به سر ز بی‌حسابی شده‌ایم ما دربه‌در از خانه‌خرابی شده‌ایم ای صاحب مال و مالک کاخ جلال با ما منشین که انقلابی شده…
شمارهٔ ۲۹۷
آن روز که ره بشادی و غم بستیم در بر رخ نامحرم و محرم بستیم فریاد اثر نداشت گشتم خاموش فریادرسی نیافتم دم بستیم
شمارهٔ ۲۹۸
ما دایره کثرت و قلت هستیم ما آینه عزت و ذلت هستیم تو در طلب حکومت مقتدری ما طالب اقتدار ملت هستیم
شمارهٔ ۲۹۹
یک عمر چو باد دور دنیا گشتیم چون موج هزار زیر و بالا گشتیم با آنکه ز قطره ای نبودم افزون خون خوردم و متصل به دریا گشتیم
شمارهٔ ۳۰۰
آن روز که ما و دل ز مادر زادیم دایم ز فشار درد و غم ناشادیم در لجه این جهان پر حلقه و دام آزاد ولی چو ماهی آزادیم