رباعیات

از مجموعه اشعار فرخی یزدی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۷۷

شعر

فهرست اشعار

از درد و غم زمانه افسرده مباش وز کجروی سپهر آزرده مباش ور گردش آسمان زمینت بزند چون مردم سرگشته کله خورده مباش

در بیشه دهر، شیر با دندان باش هم پیشه پنجه هنرمندان باش گر شام کند خار چمن خون به دلت چون غنچه صبحدم دمی خندان باش

ای خامه راست رو حقیقت جو باش با خوردن خون دل حقیقت گو باش گر سر ببرندت ز حقیقت گوئی با دشمن و دوست یک دل و یکرو باش

در پای گلی شبی نهاده سر خویش دادم به چمن آب ز چشم تر خویش آنگاه چو مرغ در قفس، با اندوه کردم سر خویش را بزیر پر خویش

تنها نه منم غمین برای دل خویش کس نیست که نیست مبتلای دل خویش آن را که تو شادکام می پنداری او داند و درد بی دوای دل خویش

موقعی که یکی از دوستان فرخی (آقای رضای گلشن یزدی) برای خداحافظی نزد وی رفته بود از مرحوم فرخی می پرسد که اگر در یزد فرما…

چون عامل ماضی است منصورالملک در داخله قاضی است منصورالملک ملت زهر آن شقی که ناراضی بود دیدیم که راضی است منصورالملک

از یک طرفی مجلس ما شیک و قشنگ از یک طرفی عرصه به ملیون تنگ قانون و حکومت نظامی و فشار این است حکومت شتر گاو پلنگ

آن رند دغل بازگه با مکر و حیل با لفظ قرارداد، می کرد جدل دیدی که چسان عاقبت اندر مجلس بگرفت قرارداد، ناطق به بغل

کابینه اگر بود ز بحران تعطیل دیروز به مجلس آمد و شد تشکیل اما به رئیس الوزرا یک دو نفر آخر ز فشار وکلا شد تحمیل

۲۷/۳۸