ابیات پراکنده

از مجموعه اشعار واعظ قزوینی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۶۸

شعر

فهرست اشعار

شود ز نرمی بسیار، خصم سرکش تند زبان شعله دراز از تنزل شمع است

خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست خاکساری‌ها در این توفان، چو خاک کربلاست

آهم از تاب گل روی تو، آتش فام است ناله ام، چون نفس سوخته بی آرام است

خوشدلی کسی بجهان کار خردمندان است؟ پسته با مغز ندانم که چرا خندان است؟!

بر ما سخن سرد عزیزان نه گران است کآن بر دل ما چون نفس شیشه گران است

دشنام تو در زیر لب، از ما نه نهان است چون فوده زبان از ته لعل تو عیان است

گفتم: به لب چاه زنخدان تو آن چیست؟ گفتا،لب او خنده زنان: هیچ، دهان است!

بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهانست بی ذکر تو، دل خانه بی آب روان است

زر چو شد جمع، ز خود حادثه بر می آرد آتش خرمن گل، بر سر هم ریختن است!

قد چو خم گردید، روشن شد که وقت مردن است شمع را چون سرنگون سازند، وقت کشتن است

۸/۲۷