رباعیات

از مجموعه اشعار وفایی شوشتری در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۴۰

شعر

فهرست اشعار

جنّت به بها، نمی‌دهی می‌دانم امّا به بهانه می‌دهی می‌دانم گر نیست بها، بهانه دارم بسیار بر اشک شبانه می‌دهی می‌دانم

بر دوش نبی علی چو بنهاد قدم افکند خدایان همه از طاق حرم بشکست زبس خدا، در آن روز آن شاه نامش به خدایی همه جا گشت علم

در بندگی خدای خود مأمورم با آنکه هوای نفس را، مقهورم گویند که مجبور نئی مختاری بالله که در اختیار هم مجبورم

در معنی حرف بایدت پی بردن با مهر ده و دو مه «وفایی» مردن آبی که تغیر شد، به اوصاف ثلاث گر آب حیات است نباید خوردن

نبود، به جز از مهر علی در دل من از هر دو جهان همین بود حاصل من صد شکر که دست قدرت از روز ازل با مهر علی سرشته آب و گل من

با موی سفید آمدم و روی سیاه نا کرده ترا، بندگی و کرده گناه از کرده و ناکردهٔ خود منفعلم «لا حُولَ وَلا قوّة الاّ بالله»

دل بسته «وفایی» به تولاّی علی بگسسته ز هرچه غیر سودای علی در این سودا، ملامتم کس نکند من ماهی و آب من ز دریای علی

شک نیست «وفایی» که خدا نیست علی امّا، دمی از خدا جدا نیست علی دانم اگرش جدا خدا، نیست رضا خوانم اگرش خدا رضا، نیست علی

یک سر، داری هزار، سودا در وی یک دل چندین هزار غوغا در وی چندان شده جا، تنگ در این خانه که نیست گنجایش لا اِلهَ اِلاّ در …

می نوش که تا، زندهٔ جاوید شوی در هر دو جهان قبله ی امّید شوی یک ساغر، اگر خوری «وفایی» به خدا از سر تا پا تمام توحید شوی

۴/۴