رباعیات

از مجموعه اشعار وفایی شوشتری در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۴۰

شعر

فهرست اشعار

گفتی که به وقت مردن آیم به سرت ای من به فدای این حدیث و خبرت ای کاش هزار بار، در هر نفسی میرم که ببینم من از این رهگذرت

زهّاد، به دخت رز، ببندند نکاح بیزار شوید زین چنین زهد و صلاح این زهد و صلاح را، طلاقی گویید وز، خُم شنوید دم به دم بانگ …

بر دوش پیمبر چو علی بالا، شد بگذشت ز قوسین و به اوادنی شد معراج نبی به هر کجا بود از وی یک قامت احمدی علی اعلی شد

کس کو که توان علی به عینین بیند با این عینین امام کونین بیند چشمی چون چشم مصطفی حق بین کو تا آنکه علی به قاب قوسین بیند

در خلقت مرتضی به هنگام وجود شک نیست که حق کمال قدرت بنمود حق گفت هر آنکه گفت بی پرده چنین آمد زپس پرده برون هرچه که بود

گر بنده گنه ز رحمتت بیش کند جا دارد اگر هراس و تشویش کند تو عفو به قدر رحمت خویش کنی او جُرم به قدر قوّهٔ خویش کند

کس صرفه ز سودای قیامت نبرد هر چند به جز زهد و کرامت نبرد یارب تو به عدل اگر مکافات کنی از دست تو کس جان به سلامت نبرد

در گلشن عمر ما بهاری نبود دهر است «وفایی» اعتباری نبود گویند که فاعلیم و مختار چرا پس مفعولیم و اختیاری نبود

زاهد که ز کوی معنی آواره شود بگذار، اسیر نفس امّاره شود ای کاش جهان به کام او می گشتی تا پردهٔ زهد کذب او پاره شود

این قوم که نام زهد بر خود بستند از زهد ریایی دل ما را خستند زنهار، فریبشان «وفایی» نخوری کاین قوم به ابلیس لعین همدستند

۲/۴