غزلیات
از مجموعه اشعار سیف فرغانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۱
ای نور دیده دیده ز (روی) تو نور یافت جان حزینم از غم عشقت سرور یافت خورشید سوی مشرق از آن راه گم نکرد کز روی همچو ماه تو…
شمارهٔ ۱۲۲
عشق تو عالم دل جمله بیکبار گرفت بختیار اوست برما که ترا یار گرفت من اسیر خود واز عشق جهانی بیخود من درین ظلمت وعالم همه …
شمارهٔ ۱۲۳
دل حظ خویشتن ز رخ یار برگرفت دیده نصیب خویش ز دیدار بر گرفت شیرین من بیامد و تلخی هجر خویش از کام من بلعل شکر بار برگرفت…
شمارهٔ ۱۲۴
جانم از عشقت پریشانی گرفت کارم از هجر تو ویرانی گرفت وصل تو دشوار یابد چون منی مملکت نتوان بآسانی گرفت گر سعادت یار باشد…
شمارهٔ ۱۲۵
یار دل بر بود و از من روی پنهان کرد و رفت ای گل خندان مرا چون ابر گریان کرد و رفت تا به زنجیر کسی سر درنیارد بعد از این …
شمارهٔ ۱۲۶
زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالت کسی بچشم سرو سر ندیده روی مثالت بقول راست چو مطرب سحرگهان ببسیطی بگوید از غزل من نشید وصف…
شمارهٔ ۱۲۷
هر دوچشمت ز فتنه نک خفته است خفیه در زیر طاق ابرویت بهر آشوبشان کند بیدار هر زمان غمزه سخن گویت استخوانی زدر برون انداز …
شمارهٔ ۱۲۸
مرا تا دل شد اندر کار رویت بصد شادی شدم غمخوار رویت مرا گر دست گیری جای آنست که حیران مانده ام در کار رویت برد ارزان مکن…
شمارهٔ ۱۲۹
بهشت روح شد گلزار رویت امید عاشقان دیدار رویت ندانستم که لطف صنع ایزد بحسن اینجا رساند کار رویت زمین را ذرها خورشید گردد…
شمارهٔ ۱۳۰
ای مه و خور بروی تو محتاج بر سر چرخ خاک پای تو تاج چه کنم وصف تو که مستغنیست مه ز گلگونه گل ز اسپیداج هرکه جویای تو بود …