غزلیات
از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۳۱
هر که هست التفات بر جانش گو مزن لاف مهر جانانش درد من بر من از طبیب من است از که جویم دوا و درمانش آن که سر در کمند وی د…
غزل شمارهٔ ۳۳۲
هر که سودای تو دارد، چه غم از هر که جهانش؟ نگران تو، چه اندیشه و بیم از دگرانش؟ آن پی مهر تو گیرد، که نگیرد پی خویشش وان…
غزل شمارهٔ ۳۳۳
خطا کردی به قول دشمنان گوش که عهد دوستان کردی فراموش که گفت آن روی شهرآرای بنمای دگربارش که بنمودی فراپوش دل سنگینت آگاه…
غزل شمارهٔ ۳۳۴
قیامت باشد آن قامت در آغوش شراب سلسبیل از چشمهٔ نوش غلام کیست آن لعبت؟ که ما را غلام خویش کرد و حلقه در گوش پریپیکر بتی…
غزل شمارهٔ ۳۳۵
یکی را دست حسرت بر بناگوش یکی با آن که میخواهد در آغوش نداند دوشبردوش حریفان که تنهامانده چون خُفت از غمش دوش؟ نکوگوی…
غزل شمارهٔ ۳۳۶
رفتی و نمیشوی فراموش میآیی و میروم من از هوش سِحر است کمان ابروانت پیوسته کشیده تا بناگوش پایت بگذار تا ببوسم چون دست…
غزل شمارهٔ ۳۳۷
گر یکی از عشق برآرد خروش بر سر آتش نه غریب است جوش پیرهنی گر بدرد زاِشتیاق دامن عفوش به گنه بربپوش بوی گل آورد نسیم صبا …
غزل شمارهٔ ۳۳۸
دلی که دید که غایب شدهست از این درویش گرفته از سر مستی و عاشقی سر خویش؟ به دست آن که فتادهست اگر مسلمان است مگر حلال ن…
غزل شمارهٔ ۳۳۹
گردن افراشتهام بر فلک از طالع خویش کاین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش عمرها بودهام اندر طلبت چارهکنان سالها گشتهام…
غزل شمارهٔ ۳۴۰
هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش منِ بیکار، گرفتارِ هوای دل خویش هرگز اندیشه نکردم که تو با من باشی چون به دست آمدی ا…