غزلیات
از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۲۱
آن که هلاک من همیخواهد و من سلامتش هر چه کند ز شاهدی، کس نکند ملامتش میوه نمیدهد به کس، باغ تفرج است و بس جز به نظر نم…
غزل شمارهٔ ۳۲۲
خجل است سرو بستان برِ قامت بلندش همه صیدِ عقل گیرد، خَمِ زلف چون کمندش چو درخت قامتش دید صبا؛ به هم برآمد ز چمن نَرُست س…
غزل شمارهٔ ۳۲۳
هر که نازک بود تن یارش گو دل نازنین نگه دارش عاشق گل دروغ میگوید که تحمل نمیکند خارش نیکخواها در آتشم بگذار وین نصیحت …
غزل شمارهٔ ۳۲۴
هر که نامهربان بود یارش واجب است احتمال آزارش طاقت رفتنم نمیماند چون نظر میکنم به رفتارش وز سخن گفتنش چنان مستم که ندا…
غزل شمارهٔ ۳۲۵
کس ندیدهست به شیرینی و لطف و نازش کس نبیند که نخواهد که ببیند بازش مطرب ما را دردیست که خوش مینالد مرغ عاشق طربانگیز…
غزل شمارهٔ ۳۲۶
دست به جان نمیرسد تا به تو برفشانمش بر که توان نهاد دل، تا ز تو واستانمش؟ قوت شرح عشق تو نیست زبان خامه را گِردِ درِ ام…
غزل شمارهٔ ۳۲۷
چون برآمد ماهروی از مطلع پیراهنش چشم بد را گفتم الحمدی بدم پیرامنش تا چه خواهد کرد با من دور گیتی زین دو کار دست او در …
غزل شمارهٔ ۳۲۸
رها نمیکند ایام در کنار منش که داد خود بستانم به بوسه از دهنش همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق بدان همیکند و درکشم به خ…
غزل شمارهٔ ۳۲۹
خوش است درد که باشد امید درمانش دراز نیست بیابان که هست پایانش نه شرط عشق بود با کمان ابروی دوست که جان سپر نکنی پیش تیر…
غزل شمارهٔ ۳۳۰
زینهار از دهان خندانش و آتش لعل و آب دندانش مگر آن دایه کاین صنم پرورد شهد بودهست شیر پستانش باغبان گر ببیند این رفتار …