غزلیات
از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۶۱
کس این کند که ز یار و دیار برگردد کند هرآینه چون روزگار برگردد تنکدلی که نیارد کشید زحمت گل ملامتش نکنند ار ز خار برگردد…
غزل شمارهٔ ۱۶۲
طرفه میدارند یاران صبر من بر داغ و درد داغ و دردی کز تو باشد خوشترست از باغ ورد دوستانت را که داغ مهربانی دل بسوخت گر ب…
غزل شمارهٔ ۱۶۳
هر که می با تو خورد عربده کرد هر که روی تو دید عشق آورد زهر اگر در مذاق من ریزی با تو همچون شکر بشاید خورد آفرین خدای بر…
غزل شمارهٔ ۱۶۴
دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد ابری که در بیابان بر تشنهای ببارد ای بوی آشنایی دانستم از کجایی پیغام وصل جانان پیوند ر…
غزل شمارهٔ ۱۶۵
که میرود به شفاعت که دوست بازآرد که عیش خلوت بی او کدورتی دارد که را مجال سخن گفتن است به حضرت او مگر نسیم صبا کاین پیا…
غزل شمارهٔ ۱۶۶
هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد روزی اندر خاکت افتم ور به بادم میرود س…
غزل شمارهٔ ۱۶۷
گر از جفای تو روزی دلم بیازارد کمند شوق کشانم به صلح باز آرد ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد…
غزل شمارهٔ ۱۶۸
کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟ مگر کسی که دل از سنگ سختتر دارد که گفت: «من خبری دارم از حقیقت عشق؟» دروغ گفت گر ا…
غزل شمارهٔ ۱۶۹
تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد اگر چراغ بمیرد صبا چه غم دارد تو را که هر چه مرادست میرود از پیش ز بی مرادی امثال ما چ…
غزل شمارهٔ ۱۷۰
غلام آن سبکروحم که با من سر گران دارد جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد مرا گر دوستی با او به دوزخ میبرد شاید به نق…