غزلیات
از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۷۱
مگر نسیم سحر بوی یار من دارد که راحت دل امیدوار من دارد به پای سرو درافتادهاند لاله و گل مگر شمایل قد نگار من دارد نشان…
غزل شمارهٔ ۱۷۲
هر آن ناظر که منظوری ندارد چراغ دولتش نوری ندارد چه کار اندر بهشت آن مدعی را که میل امروز با حوری ندارد؟ چه ذوق از ذکر پ…
غزل شمارهٔ ۱۷۳
آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد الحق آراسته خلقی و جمالی دارد درد دل پیش که گویم که به جز باد صبا کس ندانم که در آن کو…
غزل شمارهٔ ۱۷۴
آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد نه دل من که دل خلقِ جهانی دارد به تماشای درخت چمنش حاجت نیست هر که در خانه چُنو سرو روان…
غزل شمارهٔ ۱۷۵
بازت ندانم از سر پیمان ما که برد باز از نگین عهد تو نقش وفا که برد چندین وفا که کرد چو من در هوای تو وان گه ز دست هجر تو…
غزل شمارهٔ ۱۷۶
آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما میبرد ترک از خراسان آمدست از پارس یغما میبرد شیراز مشکین میکند چون ناف آهوی ختن گر ب…
غزل شمارهٔ ۱۷۷
هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد صد کاروان عالم اسرار بگذرد مست شراب و خواب و جوانی و شاهدی هر لحظه پیش مردم هشیار بگذرد …
غزل شمارهٔ ۱۷۸
کیست آن فتنه که با تیر و کمان میگذرد؟ وان چه تیرست که در جوشن جان میگذرد؟ آن نه شخصی که جهانیست پر از لطف و کمال عمر …
غزل شمارهٔ ۱۷۹
کیست آن ماه منور که چنین میگذرد تشنه جان میدهد و ماء معین میگذرد سرو اگر نیز تحول کند از جای به جای نتوان گفت که زیبا…
غزل شمارهٔ ۱۸۰
انصاف نبود آن رخ دلبند نهان کرد زیرا که نه روییست کز او صبر توان کرد امروز یقین شد که تو محبوب خدایی کز عالم جان این ه…