الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

در عشق فدای دلبران باید بود با هر چه جز اوست سرگران باید بود آن را که سری به دست ناید که نهد خاک کف پای سروران باید بود

عاشق شوی و از دل و جان اندیشی دُردی کشی و زپاسبان اندیشی دعوی محبّت کنی و لاف زنی وانگه ز زبان این و آن اندیشی

گر عاشق صادقی همی کش خواری ور معشوقی به خرّمی ده یاری گیرم که نکرده ای بیاموز آخر از بلبل و گل بی دلی و دلداری

با دشمن اگر به دوستی سازد کس با دوست به دشمنی حرام است نفَس تو دشمن آنی که تو را دارد دوست من دشمن دوستان تو را دیدم و ب…

آن شاهد معنوی که جانم تن اوست جان در تن من زصورت روشن اوست این روی نکو که شاهدش می خوانند آن شاهد نیست لیک این مسکن اوست

در باغ رخت گر به تماشا گردیم از عقل بری شویم و رسوا گردیم ما مستانیم و روی تو گلزار است ترسم که از آن شکوفه رسوا گردیم

در خود نگرم زعجر هیهات کنم چون در تو نظر کنم مباهات کنم از خود خبرم سر به سر آفت باشد لیکن به تو دفع جمله آفات کنم

دارم سر آنک با سرِ رشته شوم با شاهد چون آب و گل آغشته شوم چون مرد نیم زنده نخواهم ماندن آن به که به پای شاهدان کشته شوم

دانی که مرا با تو به گاه و بی گاه جز با تو ندارم از چپ و راست نگاه شاه تو مه است و شاهدان آب وی اند در آب توان دید یقین …

دانی چه کنی زروی بردار نقاب تا رنگ رخت به ماه گوید که متاب گر رنگ رخت برافکند سایه بر آب ماهی همه آب گردد و آب گُلاب

۱۸/۳۰