الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

اینجا پر طاوس به کرکس ندهند خود را چُو پلاس سازد اطلس ندهند «اوحد» تو هوای نفس را عشق مخوان کاین عشق عزیز است به هر خَس …

دل را طمع وصل تو می بود و ندید جان در غم تو سوده شد و سود ندید اندر طلب عشق تو ای جان و جهان من پاک بسوختم کسی دود ندید

در عالم عشق عقل گمره گردد در بیشهٔ عشق شیر روبَه گردد هرگه که زرسم عشق آگه گردد با او سخن دراز کوته گردد

در عشق نگر که قصد هستی نکنی ناخورده می وصل تو مستی نکنی گیرم که به ترک سر ندانی کردن آخر کم از آنک تن پرستی نکنی

عاشق باید که عشق را بنده شود ورنه به هوس رود پراکنده شود عیسی منم و معجز من این نفس است هر کس که ببیند این نفس زنده شود

در عشق حمول و حمله کش می باشم وندر صف عاشقان کش می باشم با نیک و بد جهان مرا کاری نیست با آنک خوش است نیک خوش می باشم

هر چند که بی عشق [و] وفایی بسَرا آرام دل خستهٔ مایی بسَرا از خویش من آن روز شدم بیگانه کم با تو فتاد آشنایی بسَرا

عشق تو به پیدا و نهانم کشتَه سودای تو بی نام و نشانم کشتَه برخیره نیم من اینچنین کشتهٔ تو چیزی به تو دیده ام از آنم کشته

عشق است که کوه را به پستی آرد وز کعبه به سوی بت پرستی آرد بی درد هزار داغ بر سینه نهد بی باده هزار سر به مستی آرد

آن عیش نباشد که بود بربسته دارد نفسی خوش، نفسی دل خسته ای بی خبر از عشق بیا تا بینی عیشی ز ازل تا به ابد پیوسته

۱۷/۳۰