الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۵۰

شعر

فهرست اشعار

از علم همه حلم و تواضع زاید وز جهل همه گَند دماغ افزاید بگذار دماغ اگر که علمت باید پوسیده دماغ علم را کی شاید

هر کس که زمام نفس محکم گیرد باید که شراب وصل آن دم گیرد آن کس که بزرگ جمع خواهد خود را باید که زجمله خویش را کم گیرد

شادی طلبی برو گدای همه باش بیگانه خویش و آشنای همه باش خواهی که تو را چو دیده بر سر دارند دست همه بوس و خاک پای همه باش

چون باد به کوی دوست تازان می باش در آتش عشق او گدازان می باش خواهی که به اثر پای یاران برسی خاک کف پای بی نیازان می باش

پاک آمده ای در طلب پاکی باش رَوشاد بزی بر سرِ غمناکی باش تو آتش و باد را به خود راه مده خواهی که تو را آب بود خاکی باش

از علم اگر دل تو را هست چراغ هان تا ننهند علم تو را بر دل داغ چون علم آمد دماغ لایق نبود از خود تو خود انصاف بده علم و د…

در راه تواضع ار سرافکنده شوی سردار سلاطین شوی اربنده شوی گر زنده دلی به دستت افتد روزی در پاش بمیر تا مگر زنده شوی

مردم زفروتنی قرین می گردد در خاتم انبیا نگین می گردد گر آدمیی کبر زسر بیرون کن کز کبر فرشته ای لعین می گردد

در عشق حمول و حمله کش می باشم وندر صف عاشقان کش می باشم با نیک و بد جهان مرا کاری نیست با آنک خوش [است] و نیک خوش می باش…

زین گونه که نعمت تو فرماید کرد هر لحظه هزار شکر می باید کرد بر هر مویی هزار نعمت دارم آن شکر بدین زمان کجا شاید کرد

۴/۵